Kolekcja: Olej bazowy do olejków eterycznych

Oleje bazowe, nazywane również olejami nośnikowymi, to roślinne surowce lipidowe stosowane do pielęgnacji skóry, masażu oraz rozcieńczania olejków eterycznych przed aplikacją na skórę.

W przeciwieństwie do olejków eterycznych składają się przede wszystkim z triglicerydów, czyli estrów glicerolu i kwasów tłuszczowych. Wyjątkiem pod względem budowy jest między innymi jojoba, której głównymi składnikami są ciekłe estry woskowe.

O właściwościach olejów bazowych decydują proporcje kwasów tłuszczowych, takich jak oleinowy (omega-9), linolowy (omega-6) czy α-linolenowy (omega-3), oraz składniki towarzyszące, między innymi tokoferole, fitosterole i skwalen.

Oleje bazowe nie są jedynie obojętnym rozcieńczalnikiem. Tworzą na skórze warstwę emoliencyjną, ograniczają utratę wody i poprawiają poślizg podczas masażu. Ich konkretne właściwości zależą od składu lipidowego i sposobu pozyskania.

Dobry olej bazowy do rozcieńczania olejków eterycznych powinien być odpowiednio dobrany do rodzaju skóry, miejsca aplikacji i zamierzonego zastosowania.

Do najczęściej wybieranych należą:

• Olej ze słodkich migdałów (Prunus amygdalus dulcis) – bogaty w kwas oleinowy, zapewnia dobry poślizg podczas masażu.
• Olej jojoba (Simmondsia chinensis) – zawiera przede wszystkim ciekłe estry woskowe i wyróżnia się wysoką stabilnością oksydacyjną.
• Olej z pestek winogron (Vitis vinifera) – bogaty w kwas linolowy, ma zazwyczaj lekką konsystencję.
• Olej arganowy (Argania spinosa) – zawiera głównie kwasy oleinowy i linolowy, a także naturalne tokoferole i sterole.
• Olej z pestek moreli (Prunus armeniaca) – olej o profilu bogatym w kwas oleinowy, wykorzystywany w preparatach pielęgnacyjnych i masażowych.

Do masażu często wybiera się olej ze słodkich migdałów, moreli lub jojoba. Różnią się one poślizgiem, odczuciem na skórze oraz stabilnością podczas przechowywania.

Olej migdałowy, ze względu na wysoki udział kwasu oleinowego, zapewnia dobry poślizg i jest popularnym surowcem do masażu ciała. Olej z pestek winogron ma lżejszą konsystencję, natomiast jojoba wyróżnia się charakterystycznym suchszym odczuciem i dobrą odpornością na utlenianie.

Do masażu aromaterapeutycznego można również wykorzystywać odpowiednio dobrane maceraty roślinne, łącząc właściwości emoliencyjne oleju bazowego z wybranymi składnikami wyekstrahowanymi z roślin.

Przed pierwszym użyciem warto sprawdzić tolerancję skórną, szczególnie przy skórze wrażliwej i skłonnej do alergii.

Stężenie olejku eterycznego zależy od miejsca aplikacji, wieku użytkownika, rodzaju olejku oraz jego indywidualnych ograniczeń bezpieczeństwa.

Według wytycznych Tisserand Institute w wielu kosmetycznych zastosowaniach na twarz rozważa się stężenia około 0,5–1,2%, natomiast w olejkach i balsamach do ciała oraz masażu często stosuje się zakres 1–3%. Nie są to jednak wartości bezpieczne automatycznie dla każdego olejku.

Dla orientacji, przy przygotowaniu 10 ml gotowej mieszaniny:

• 0,5% odpowiada 0,05 ml olejku eterycznego.
• 1% odpowiada 0,1 ml olejku eterycznego.
• 2% odpowiada 0,2 ml olejku eterycznego.

Precyzyjne odmierzanie objętości jest bardziej wiarygodne niż liczenie kropli, których wielkość może się różnić.

Jeżeli receptura zawiera kilka olejków eterycznych, ich udziały sumują się. Mieszanina złożona z 0,5% lawendy i 0,5% geranium zawiera łącznie 1% olejków eterycznych.

Zawsze należy dodatkowo przestrzegać limitów dermalnych dla poszczególnych olejków. Przykładowo olejek cynamonowy czy goździkowy może wymagać znacznie niższego stężenia niż ogólny zakres stosowany w masażu.

Nie należy dodawać olejów bazowych do dyfuzorów ultradźwiękowych ani nebulizatorów bezwodnych.

Oleje bazowe zawierają głównie substancje o bardzo niskiej lotności. W przeciwieństwie do olejków eterycznych nie są przeznaczone do typowej aromatyzacji powietrza.

W nebulizatorach bezwodnych mogą pozostawiać osady, zaburzać proces rozpylania i powodować zatykanie dyszy.

W dyfuzorach ultradźwiękowych również mogą utrudniać czyszczenie i prawidłowe działanie urządzenia.

Oleje bazowe stosuje się przede wszystkim na skórę i do rozcieńczania olejków eterycznych, nie do ich rozpylania w pomieszczeniach.

Olej bazowy jest surowcem lipidowym pozyskiwanym z roślin oleistych, natomiast macerat olejowy powstaje poprzez ekstrakcję wybranych składników roślin w gotowym oleju bazowym.

Przykładowo olej ze słodkich migdałów otrzymuje się z nasion migdałowca, a macerat z kocanki włoskiej powstaje przez kontakt surowca Helichrysum italicum z odpowiednio dobraną bazą olejową.

Podczas maceracji do oleju mogą przechodzić związki rozpuszczalne w tłuszczach, między innymi wybrane terpenoidy, barwniki i inne substancje lipofilowe.

Nie wszystkie związki obecne w świeżej roślinie są jednak skutecznie ekstrahowane przez olej. Efekt zależy od rozpuszczalności składników, rodzaju rozpuszczalnika, temperatury, czasu i warunków procesu.

Dlatego skład maceratu jest inny niż skład olejku eterycznego, hydrolatu czy ekstraktu alkoholowego z tej samej rośliny.

Greckie maceraty Vessel Essential Oils powstają poprzez ekstrakcję surowców roślinnych w oleju roślinnym, najczęściej greckiej oliwie z oliwek.

W przypadku wielu produktów wykorzystywane są rośliny pochodzące z greckich upraw. Producent podkreśla znaczenie lokalnego mikroklimatu, właściwego terminu zbioru oraz kontrolowanego procesu maceracji.

Śródziemnomorskie warunki środowiskowe – nasłonecznienie, sezonowość opadów, temperatura i charakter gleby – mogą wpływać na rozwój roślin oraz profil wytwarzanych przez nie metabolitów wtórnych.

W procesie maceracji wybrane związki lipofilowe przechodzą do fazy olejowej. Powstały produkt łączy charakterystykę oleju nośnikowego z określoną frakcją składników pochodzących z surowca roślinnego.

Wartość maceratu zależy nie tylko od gatunku rośliny, ale również od jakości oleju bazowego i parametrów całego procesu ekstrakcji.

Greckie maceraty roślinne Vessel różnią się zastosowaniem, charakterystyką botaniczną i rodzajem związków możliwych do wyekstrahowania.

Nagietek (Calendula officinalis) – maceraty nagietkowe są tradycyjnie wykorzystywane w kosmetykach do pielęgnacji skóry suchej i wrażliwej. Zainteresowanie naukowe dotyczy między innymi lipofilowych triterpenoidów nagietka.

Arnika górska (Arnica montana) – jest znanym surowcem zielarskim zawierającym laktony seskwiterpenowe. Preparaty z arniki są tradycyjnie stosowane miejscowo, ale mogą wywoływać reakcje kontaktowe. Nie należy aplikować ich na uszkodzoną skórę.

Kocanka włoska (Helichrysum italicum) – jej składniki, w tym wybrane związki fenolowe i terpenoidowe, są badane pod kątem aktywności biologicznej. Nie należy jednak przenosić wyników badań ekstraktów alkoholowych lub olejków eterycznych bezpośrednio na właściwości maceratu.

Dziurawiec (Hypericum perforatum) – charakterystyczny surowiec tradycyjnych maceratów olejowych. Skład gotowego produktu zależy od metody ekstrakcji. Dziurawiec może zawierać substancje fotoreaktywne, dlatego przy stosowaniu preparatów na skórę należy uwzględnić informacje producenta dotyczące ekspozycji na słońce.

Maceraty roślinne są wartościowymi składnikami receptur kosmetycznych, ale ich właściwości należy oceniać na podstawie badań odpowiedniego rodzaju ekstraktu, a nie wyłącznie tradycyjnego zastosowania rośliny.

Liście oliwne są naturalnym źródłem związków fenolowych, w tym oleuropeiny i jej pochodnych. Nie oznacza to jednak, że macerat olejowy zawiera te substancje w takich samych proporcjach jak świeże liście lub ekstrakt wodno-alkoholowy.

Oleuropeina jest stosunkowo polarna, dlatego jej rozpuszczalność i wydajność ekstrakcji w tłuszczu różnią się od zachowania w rozpuszczalnikach bardziej polarnych.

Podczas maceracji w oliwie mogą przechodzić inne frakcje składników roślinnych. Ich ilość zależy od procesu i powinna zostać potwierdzona odpowiednią analizą.

Grecki macerat z liści oliwnych Vessel łączy oliwę z oliwek z ekstraktem otrzymanym z liści Olea europaea.

Do podstawowych parametrów oceny jakości olejów roślinnych należą liczba nadtlenkowa (PV), liczba kwasowa (AV), profil kwasów tłuszczowych, gęstość oraz współczynnik załamania światła.

Liczba nadtlenkowa (PV) informuje o zawartości pierwotnych produktów utleniania lipidów, przede wszystkim nadtlenków i wodoronadtlenków. Jest jednym ze wskaźników zmian oksydacyjnych zachodzących podczas produkcji i przechowywania.

Liczba kwasowa (AV) określa zawartość wolnych kwasów tłuszczowych wyrażoną jako równoważnik ilości wodorotlenku potasu potrzebnej do ich zobojętnienia.

Profil kwasów tłuszczowych pozwala określić udział między innymi kwasu oleinowego, linolowego i α-linolenowego.

Gęstość i współczynnik załamania światła pomagają oceniać zgodność właściwości fizycznych produktu ze specyfikacją.

Żaden pojedynczy parametr nie stanowi pełnej oceny jakości. Szczególnie liczba nadtlenkowa powinna być interpretowana ostrożnie, ponieważ produkty pierwotnego utleniania mogą z czasem rozkładać się do produktów wtórnych.

Tłoczenie na zimno i rafinacja wpływają na skład, zapach, barwę oraz stabilność oleju, ale żadna z tych metod nie gwarantuje automatycznie najwyższej jakości.

Oleje nierafinowane mogą zachowywać większą część niektórych naturalnych składników towarzyszących, takich jak tokoferole, fitosterole czy barwniki roślinne.

Rafinacja pozwala natomiast ograniczyć obecność niektórych zanieczyszczeń, wolnych kwasów tłuszczowych i substancji odpowiadających za niepożądany zapach lub barwę.

Do formulacji kosmetycznych wybór zależy od przeznaczenia surowca, jego tolerancji skórnej, pożądanych właściwości sensorycznych i stabilności.

Należy również pamiętać, że nie każdy olej sprzedawany przez producenta jako roślinny jest automatycznie tłoczony na zimno. Sposób pozyskania powinien wynikać z dokumentacji konkretnego produktu.

Dobór oleju do twarzy powinien uwzględniać skład lipidowy produktu, typ cery, indywidualną tolerancję i potrzeby bariery naskórkowej.

Olej jojoba zawiera przede wszystkim ciekłe estry woskowe i wyróżnia się dobrą stabilnością. Olej arganowy jest bogaty w kwasy oleinowy i linolowy. Olej z dzikiej róży zawiera zwykle znaczne ilości wielonienasyconych kwasów tłuszczowych i jest wykorzystywany w kosmetykach pielęgnacyjnych.

Olej z nasion granatu wyróżnia się obecnością kwasu punicynowego, należącego do sprzężonych kwasów tłuszczowych.

Nie można jednak wiarygodnie przewidzieć tolerancji oleju wyłącznie na podstawie jednego kwasu tłuszczowego ani uznać dowolnego surowca za uniwersalnie „niekomedogenny”.

Warto rozpoczynać od niewielkiej ilości preparatu i obserwować reakcję skóry.

Wiele maceratów olejowych przeznaczonych do pielęgnacji skóry może być stosowanych jako samodzielny składnik kosmetyczny, o ile pozwala na to przeznaczenie produktu i jego dokumentacja.

Macerat jest już roztworem lub dyspersją składników roślinnych w oleju bazowym, dlatego nie należy traktować go tak samo jak skoncentrowanego olejku eterycznego.

Nie oznacza to jednak, że każdy macerat można stosować bez ograniczeń.

Znaczenie mają gatunek rośliny, obecność substancji uczulających, jakość ekstraktu i stan skóry. Szczególnej uwagi wymagają między innymi preparaty z arniki, które mogą powodować reakcje kontaktowe.

Przed pierwszym zastosowaniem należy sprawdzić zalecenia dla konkretnego produktu i indywidualną tolerancję skórną.